cellencomplex Meer en Vaart

Het gehele programma van het cellenhuis is gevat binnen een uit geschilderde betonelementen opgebouwde gevelmuur. De uitstraling van het blok is hiermee gesloten en hard, maar ook expressief. Dat laatste is ook precies de bedoeling, want de Politie Amsterdam-Amstelland is trots op haar arrestantenbeleid. Het korps brengt al zijn arrestanten onder in drie centrale cellencomplexen zodat goede, efficiënte en veilige zorg geboden kan worden. De gebouwen mogen dus best gezien worden. Mede daardoor zijn ze midden in de stad bij bestaande politiebureaus geplaatst.
Het contrast tussen geslotenheid en expressie is tot in de detaillering doorgevoerd. Het tranenplaatmotief van de specifiek voor dit project ontwikkelde betonelementen, de hoogglans diepblauwe kleur, de ijle rvs louvres als tralies en het aansnijden van het compacte volume bij de arrestantensluis zorgen allemaal voor het opvoeren van de spanning. De luchtplaatsen, die tevens als lichthoven dienst doen, zijn de meest sprankelende en tegelijk, met hun afwerking van schone beton, de meest ongenaakbare elementen van de binnenwereld in het gebouw.
Het interieur wordt verder voornamelijk door logistiek, veiligheid en psychologie bepaald. Iedere cel heeft een zogenaamde technozuil met informatie, spelletjes en media. Er zijn claustrofobie-, observatie- en gezinscellen. Omdat het arrestantencellen betreft, is contact met de buitenwereld niet toegestaan. Hoge ramen en louvres bieden wel contact met de weersomstandigheden maar geen uitzicht. De cellen zijn ieder opgebouwd uit prefab betonnen wanden met dak. Rondom en boven iedere cel bevindt zich ruimte voor de akoestische scheiding en ten behoeve van de diverse installaties, zodat deze onderhouden kunnen worden zonder verstoring van het bedrijfsproces. De buitengevel staat, met vrijlating van de servicegang, los van de cellen, als een gevangenismuur. Opgebouwd uit meerdere schillen is het een sterk gecomprimeerde afgeleide van de ommuurde gevangenis, en daarmee een gebouw in een gebouw.